Analyse van de duurzaamheid en effectiviteit van hazelmuisbeheer en -landschapsinrichting
De hazelmuis is een soort van de Habitatrichtlijn (Bijlage IV). De verspreiding in Nederland is sinds 1950 met 46% afgenomen en momenteel beperkt tot twee tot drie boscomplexen van zuidoostelijk Limburg. Hazelmuizen zijn typische bewoners van bosranden en struweel. Dergelijke habitats zijn niet statisch maar onderhevig aan successie, hetgeen betekent dat deze habitats door natuurlijke ontwikkeling van de aanwezige vegetatie veranderen. Bosranden en struwelen grenzen doorgaans aan percelen met andere bestemmingen zoals particuliere of agrarische percelen, maar ook aan wegen. Vanzelfsprekend kunnen dergelijke percelen niet met de natuurlijke dynamiek van bossen en struwelen meebewegen, waardoor uiteindelijk abrupte overgangen zonder overgangsgradiënten ontstaan. Dat kan leiden tot een lagere soortenrijkdom doordat specialistische soorten, die afhankelijk zijn van die overgangen, verdwijnen. Habitatbeheer is dan noodzakelijk om de natuurlijke dynamiek van een ecosysteem na te bootsen zodat de heterogeniteit van het landschap en daarmee de soortenrijkdom wordt behouden.
